Όταν το μακάβριο συναντά το μιούζικαλ, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι εκρηκτικό. Το περίφημο έργο των Marshall Brickman και Rick Elice, σε μουσική και στίχους του Andrew Lippa, καταλαμβάνει τη σκηνή του Θεάτρου Βέμπο, αποδεικνύοντας πως η έννοια της «φυσιολογικής» οικογένειας είναι ίσως η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Θέμιδας Μαρσέλλου, η οποία υπογράφει και την εξαιρετική απόδοση του κειμένου και των στίχων, διαχειρίζεται με μαεστρία το μέγεθος μιας τέτοιας υπερπαραγωγής. Ισορροπεί την αυθεντική, σκοτεινή αισθητική με τον ξέφρενο ρυθμό ενός Broadway θεάματος. Η ροή είναι αδιάκοπη, ενώ οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη στα ομαδικά νούμερα διαθέτουν συγχρονισμό, τεράστια ενέργεια και θεατρικότητα. Τον παλμό της παράστασης κρατά ζωντανό η ορχήστρα, υπό την άψογη μουσική διεύθυνση του Νικόλα Γουάστωρ.
Στο κομμάτι των ερμηνειών, η διανομή λειτουργεί ως ένα καλοκουρδισμένο σύνολο. Ο Νίκος Μουτσινάς ως Γκόμεζ αποπνέει το χαρακτηριστικό ταμπεραμέντο, στροβιλιζόμενος ανάμεσα στον ρόλο του υπερπροστατευτικού πατέρα και του παθιασμένου συζύγου, ενώ η Μαρία Σολωμού στον ρόλο της Μορτίσια κινείται με την απαραίτητη αριστοκρατική, υπνωτιστική σαγήνη.
Εξαιρετικά δυναμική είναι η παρουσία της Marseaux ως Γουένσντεϊ, η οποία μεταφέρει την εφηβική εσωτερική σύγκρουση με εντυπωσιακή φωνητική επάρκεια. Ο Βασίλης Αξιώτης ως Θείος Φέστερ ξεχωρίζει ως ένας απολαυστικός αφηγητής και ο Γιώργος Γιαννίμπας (Λαρτς) κλέβει τις εντυπώσεις με τις βραδύκαυστες αντιδράσεις του. Αντίστοιχα, η «φυσιολογική» οικογένεια των Μπέινεκε παρουσιάζει μια εξαιρετική μετάβαση από τον καθωσπρεπισμό στην απόλυτη απελευθέρωση, με την Παρθένα Χοροζίδου (Άλις), τον Πάνο Σταθακόπουλο (Μαλ) και τον Βαγγέλη Κακουριώτη (Λούκας) να προσφέρουν άφθονο γέλιο.
Το εικαστικό κομμάτι της παράστασης αποτελεί από μόνο του έναν αυτόνομο πρωταγωνιστή. Τα σκηνικά της Μαίρης Τσαγκάρη αναπαριστούν με εντυπωσιακή λεπτομέρεια και τεράστιο βάθος την επιβλητική, γοτθική έπαυλη, επιτρέποντας ρευστές χωρικές μεταβάσεις. Τα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού υπογραμμίζουν τον διπολισμό του έργου, φέρνοντας σε ευθεία σύγκρουση τα αυστηρά ρούχα των Άνταμς με τα φωτεινά χρώματα των επισκεπτών.
Το πραγματικό επίτευγμα, ωστόσο, είναι η αμφίεση του χορού των Προγόνων. Τα λευκά, αιθέρια κοστούμια τους, σε απόλυτη σύμπνοια με τους ψυχρούς, υποβλητικούς φωτισμούς του Περικλή Μαθιέλλη, δημιουργούν μια εκπληκτική οπτική αντίθεση, πλαισιώνοντας μαγικά τη δράση. Μια ολιστική θεατρική εμπειρία που τιμά το είδος του μιούζικαλ.
Κριτική Παραστάσεις Θεάτρου, Arts Media Guru – Φραντζέσκα Παπανίκα, Ελένη Χριστοδουλάκη
Photo credits: C. Gerasi