Μπορεί η τυχαία εισβολή ενός αγνώστου να ξεγυμνώσει τις πιο βαθιές μας επιθυμίες; Είδαμε την παράσταση «Το Σημειωματάριο» στη Θεατρική Σκηνή Αντώνη Αντωνίου, σε σκηνοθεσία του ίδιου. Ο Ζαν-Κλοντ Καρριέρ, ο εμβληματικός συγγραφέας και θρυλικός συνεργάτης του Λουίς Μπουνιουέλ, διέθετε μια σπάνια ικανότητα να ανατέμνει την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση και τις κοινωνικές συμβάσεις μέσα από έναν φακό λεπτής ειρωνείας. Αυτή την αισθητική, που ισορροπεί ανάμεσα στο παράλογο και το βαθιά ψυχολογικό, μεταφέρει ιδανικά η συγκεκριμένη παραγωγή.
Το έργο αρνείται να εγκλωβιστεί στα στενά όρια μιας συμβατικής ερωτικής κομεντί. Ξεκινά ως μια απρόσκλητη εισβολή. Μια γυναίκα, η Σουζάν (Ελένη Κούστα), εμφανίζεται αιφνιδιαστικά στο τακτοποιημένο διαμέρισμα του Ζαν-Ζακ (Νίκος Νίκας). Το αρχικό μυστήριο μετατρέπεται γρήγορα σε μια ελκυστική ψυχολογική παρτίδα σκάκι. Ο Ζαν-Ζακ, ένας άνθρωπος που καταγράφει εμμονικά στο σημειωματάριό του τις γυναίκες που περνούν από τη ζωή του, έρχεται αντιμέτωπος με το χάος που φέρνει η Σουζάν.
O Νίκος Νίκας αποδίδει τον Ζαν-Ζακ, έναν άνθρωπο που οχυρώνεται πίσω από την τάξη και τη ρουτίνα του, διαχειριζόμενος με ακρίβεια τις μεταβάσεις από την ενόχληση στην περιέργεια και τελικά στην αποδοχή. Μέσα από το πλαίσιο μιας απόλυτα συγκροτημένης και μεθοδικής ερμηνείας, αποκαλύπτεται αριστοτεχνικά ένα βαθύ πάθος για αλλαγή και ζωή. Η εσωτερική αυτή μετάβαση και η τελική ανατροπή του χαρακτήρα αποτελούν καρπό υποκριτικού ταλέντου και εξαιρετικά λεπτών χειρισμών, που εκτυλίσσονται επί σκηνής με αφοπλιστική φυσικότητα.
Απέναντί του, η Ελένη Κούστα καταλαμβάνει τη σκηνή με μια ατίθαση ενέργεια και ένα αυθάδες, γοητευτικό, θράσος. Εισβάλλει στον χώρο και τον οικειοποιείται, φέρνοντας μια εσκεμμένη ασάφεια που κρύβει μια παιγνιώδη σπιρτάδα. Εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την ηλεκτρισμένη χημεία με τον συμπρωταγωνιστή της, η ηθοποιός ισορροπεί εξαιρετικά ανάμεσα στην ειλικρίνεια και την παραπλάνηση, ενορχηστρώνει ανατροπές που αιφνιδιάζουν και ξεγελούν απολαυστικά ακόμα και τους ίδιους τους θεατές.
Η σκηνοθεσία του Αντώνη Αντωνίου συλλαμβάνει τον πυρήνα του κειμένου, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα όπου ο θεατής αναρωτιέται διαρκώς για τα όρια της πραγματικότητας και της επιθυμίας. Το σκηνικό περιβάλλον του Νίκου Κασαπάκη αποπνέει μια αίσθηση τάξης και απομόνωσης, η οποία δοκιμάζεται διαρκώς από την παρουσία της Σουζάν. Ο χώρος μετατρέπεται σε ένα πεδίο όπου τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση: Είναι η Σουζάν πραγματική ή μήπως αποτελεί την προβολή μιας εσωτερικής ανάγκης του Ζαν-Ζακ;
Το έργο δεν δίνει εύκολες απαντήσεις, αλλά διερευνά σε βάθος τους μηχανισμούς της έλξης. Μια οπτικά προσεγμένη και ερμηνευτικά ώριμη παράσταση που εστιάζει στον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων και αξίζει την προσοχή μας.
Κριτική Παραστάσεις Θεάτρου, Arts Media Guru – Φραντζέσκα Παπανίκα, Ελένη Χριστοδουλάκη
Photo credits: Arts Media Guru